تبلیغات
kehkadoon - در شناخت ونکوداشت کهکدان


درباره وبلاگ:

آرشیو:

آخرین پستها :

پیوندها:

پیوندهای روزانه:

صفحات جانبی:

نویسندگان:

آمار وبلاگ:


Admin Logo themebox

در شناخت ونکوداشت کهکدان

نوشته شده توسط:یزدان درویشی
سه شنبه 19 شهریور 1392-05:05 ب.ظ

به نامِ خداوند

به باور نگارنده، بازگشت به فرهنگ عامّه و درنگ در شیوه ادا و واگویه ی(تلفظ) نام روستا در گویشِ محاوره، معتبرترین راه دانستنِ  ضبط دقیق نام آبادی است:  «کِی­ کیو» چرا که فرهنگ عامّه(فولکلور) به عنوان سندی نانوشته و زنده ، همچون گنجینه ­ای است که با کاویدن آن می­توان به یافته ها و داده هایی  بدیع دربابِ پدیده ­ها و رویدادهای مبهم و غبارآلود تاریخی دست یافت.


کِی کیان زادگاه و موطن بسیاری از کسانی است که روزگاری در کوچه­ پس کوچه­ ها، میدان­ ها(محل تجمع ریش سفیدان برآفتاب نشین و جوانان جویای نام)، دشت­ها و باغ ­های آبادی با پاهای کودکی شان شادمانه می­دویده­ اند و زمانی دیگر در روزگار جوانی با سرها و سینه ­هایی پُرغرور و یا سربه زیر و آرام، چشمهایی را به سمت خویش دوخته ­اند، کسانی درباره آنها حرف­هایی زده­ اند و زمانی پس از این تابوتشان بر دست اهالی، لااله الا الله گویان، به سمت یکی از گورستانهای روستا روان بوده است.کسانی در سوگشان گریسته­ اند و یا گروهی از ایشان به ناخرسندی یاد کرده­ اند.صحنه وقوع همه این ماجراها، کِی کیان- و یا آن چنان که بر زبان پدربزرگها و مادربزرگها جاری است؛کِی­ کیو) بوده است، روستایی کهن که امروز دیگر هیچ نشانی از پیشینه بلندش برجای نمانده است، نه از مسجد قدیمی و نه از گرمابه زیبایش، که به سبب ساختار و معماری کم نظیرش، تحسین و تأمل هر بیننده آگاهی را برمی­ انگیخت. آنچنان که بنا به گزارش و روایت مستند برخی از مطلعان، گرمابه حاج آقا ابوتراب نهاوند که یکی از ابنیه تاریخی شهر و بازمانده عصر قاجار است، دقیقاً بر همان سیاقی  ساخته شده است که گرمابه روستا، بنایی گرم و تماشایی که اینک ساختمان سرد و بی­روح تعاونی، به گزّاف بر جای آن نشسته است. دریغ و درد؛ که همیشه پیش از آنکه باخبر شویم، اتفاق می­افتد و بر ما انگشت گزیدنی می­ماند و بس!!!


لهجه کِی کیانی نیز همچون مسجد و حمام قدیمی آبادی، میراث گذشته آن است و شاید تنها یادگار کهنسالی اش.... لهجه­ ای یگانه و سخت زیبا،  که نخست و پیش از هر چیز خود را در تمایز با دیگر لهجه ­های رایج در حوزه جغرافیایی شهرستان و استان بازمی­نماید…تمایزی که گواه اصالت و قدمت دیرسال آن است.و بیم آن می­رود که با ظهور و بروز روزافزون مظاهر زندگی مدرن و گرایش پُردامنه اهالی به مدها و سبکهای جدید و بی اعتنایی­ شان به میراث گذشتگان، این لهجه نیز که به راستی تنها رشته پیوند و پل ارتباطی ما، نیاکان و کی کیان تاریخی است، نرم نرمک به فراموشی سپرده شود و همچون آن مسجد صمیمی زیبا، که بوی کاهگل و نقش ساده حصیرهایش هنوز در خاطر بسیاری از اهالی مانده است، و یا آن گرمابه خزینه­ ای کهن وفضای ترس اندودش در آن عصرهای شلوغ آدینه، وقتی­که از طفلان دبستانی سرتراشیده چرکین آکنده بود، ویران و متروک شود.

«هرگز چنین مباد...»    بر گرفته از وبلاگ هوای تازه {نوشته سلمان احمد وند کی کیانی}



نظرات() 
تاریخ آخرین ویرایش:سه شنبه 19 شهریور 1392 05:11 ب.ظ

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.